Ο λόγος ενεργεί δεσμευτικά, ως καλό χαλινάρι, πρέσβευε, στην Πολιτεία του ο Πλάτων. Ζητούσε από τους κυβερνήτες φιλοσόφους του να τραβούνε, όντες το «λογικό» μέρος της πολιτείας του, τα χαλινάρια των ορεξάτων, του «ορεκτικού» μέρους της πολιτείας, ώστε να επικρατεί ευταξία και, όπως την αντιλαμβανόταν ο αριστοκρατικός Πλάτων, «δικαιοσύνη».

Πώς πέρασαν ένα εκατομμύριο χρόνια... Αλλά θα την θυμάστε, παλίμπαιδες φίλοι, σαν να ήταν χθες. Ντυμένη μια γούνα, στο πιο πριμιτίβ της, και οπωσδήποτε στο πιο τσιγκούνικο. Ένα μπικινάκι γούνινο δηλαδή, με στόχο, αντίθετα από τις κυβερνητικές μπροσούρες κι ανακοινώσεις, να αποκαλύψει παρά να κρύψει.

Το μάτι, το ομολογούμε, εστιάστηκε στην ούγια. Όπως και με τα φορέματα του αντιθέτου φύλου, όπου αυτό που κρύβεται και δεν δείχνεται είναι και το πιο σημαντικό, έτσι και με τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, αυτό που δεν λέγεται είναι το πιο κρίσιμο. Με αδημονία... ετών περιμέναμε λοιπόν τις θέσεις ή αντιλήψεις των ιθυνόντων για την ομοσπονδία, ποιά θετικά στοιχεία πείθουν τους κυβερνήτες του ταλανιζομένου στα σαράντα κύματα πλοιαρίου μας ότι αποτελεί η ομοσπονδία το όρισμα των επιδιώξεών μας για το Κυπριακό και πώς αυτά υπερτερούν των αρνητικών, αν υπάρχουν.

Επικίνδυνο να προχωρά πιο γρήγορα αυτός που είναι κοντίτερα στον γκρεμό: Πρώτο θύμα είναι πάντα η αλήθεια. Η γνωστή ρήση για τα θύματα μιας διένεξης δεν κάνει ωστόσο λόγο αν η αλήθεια έχει πέσει θύμα εχθρικών ή φιλίων πυρών. Η απορία του Πιλάτου ωστόσο, τυπικά νίπτοντος τας χείρας του από το επαχθές φορτίο να ορίσει ώστε να διακριβώσει ή διεκδικήσει την αλήθεια, οπωσδήποτε ισχύει περισσότερον από οπουδήποτε αλλού στις διαφιλονικούμενες «αλήθειες» μιας δυσεπίλυτης («intractable») εθνοτικής σύγκρουσης.