ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
0 comments

Ο Καλαματιανός που έραβε Αμερικανούς προέδρους

| 21/10/2015
 

ΚΑΛΑΜΑΤΑ | Κηδεύτηκε στα αγαπημένα του χώματα, όπως ήταν και η τελευταία του επιθυμία, ο ομογενής Τζορτζ ντε Πάρις (Γεώργιος Χριστόπουλος), ο οποίος από άστεγος και πάμπτωχος αναδείχθηκε σε προσωπικός ράπτης εννέα Αμερικανών προέδρων, ενώ μαζί του έχουν ασχοληθεί όλα τα αμερικανικά μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Εραψε τα κοστούμια του Λίντον Τζόνσον, του Τζορτζ Μπους ως και του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Χριστόπουλος έτυχε μεγάλης προβολής καθώς κάθε φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε πρόβα του νέου του κοστουμιού φωτογραφιζόταν με τον ομογενή και η φωτογραφία έκανε τον γύρο του Κόσμου. Οι μεγάλες εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και η “New York Times», έχουν δημοσιεύσει πολλά άρθρα γι’ αυτόν και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι τον ανέφεραν ως Γαλλοαμερικανό Οταν όμως ήρθε η ώρα να συντάξουν την νεκρολογία τους ανακάλυψαν στην εγκυκλοπαίδεια ότι ο Τζορτζ ντε Πάρις δεν ήταν Γαλλοαμερικανός, αλλά Ελληνοαμερικανός. Η εφημερίδα «New York Times» στη νεκρολογία που ανήρτησε στην ιστοσελίδα της αναφέρει ότι οι πιο συνεπείς λογαριασμοί της ζωής του ήταν η άφιξή του το 1960 στην Αμερική από την Μασσαλία ως Γεώργιος Χριστόπουλος και η μετονομασία του σε Τζορτζ ντε Πάρις, καθώς και η μετεξέλιξή του από άνεργο και άστεγο στον πιο διάσημο ράπτη της Ουάσιγκτον και των Προέδρων.

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 28 Σεπτεμβρίου 1934 και απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου 2015 στο «Hospice Center» του Αρλινγκτον, μετά από πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο. Ηταν γόνος μιας αγροτικής οικογένειας της Καλαμάτας και σε ηλικία δώδεκα ετών έμαθε την ραπτική τέχνη. Υπηρέτησε στον Στρατό και στις αρχές της δεκαετίας του ’50 επιβιβάστηκε σε ένα καράβι και κατέληξε στη Μασσαλία όπου εργάστηκε ως ράπτης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 δι’ αλληλογραφίας γνώρισε μια Αμερικανίδα, η οποία ήταν ράφτρα στην Ουάσιγκτον και προσφέρθηκε να τον προσκαλέσει στην Αμερική να εργαστούν μαζί και να παντρευτούν. Ο ομογενής νόμιζε ότι ήταν η Μπριζίτ Μπαρντό και μάλιστα της είχε δώσει να διαφυλάξει τις τρεις χιλιάδες δολάρια που είχε εξοικονομήσει από την εργασία του στη Μασσαλία. Αποτέλεσμα ήταν να τον εγκαταλείψει παίρνοντας μάλιστα και όλες τις οικονομίες του.

Ετσι έμεινε άνεργος και για αρκετό διάστημα άστεγος και κοιμόνταν στα παγκάκια σε διάφορα πάρκα της Ουάσιγκτον. Μετά από λίγο όμως γνώρισε μια άλλη γυναίκα η οποία τον βοήθησε να βρει εργασία και να αοίξει δικό του ραφείο. Η γνωριμία του με έναν πολιτικό έγινε αφορμή να μεγαλώσει η φήμη του και να αρχίσει να ράβει τα κοστούμια πολιτικών και προέδρων.

Το ραφείο του βρισκόταν πλησίον του Λευκού Οίκου και η φήμη του μεγάλωνε. Παρά ταύτα ο ομογενής διατηρούσε χαμηλό προφίλ και ζούσε μια κανονική ζωή.

Το πελατολόγιό του, εκτός απ’ τους προέδρους, περιελάμβανε εκατοντάδες λομπίστες, στελέχη και αξιωματούχους του Λευκού Οίκου. Λέγεται πως κάποτε πήγε στο κατάστημά του κι ένας ταξιτζής, ο οποίος ήθελε να φτιάξει ένα καλό κουστούμι που θα τον κάνει να μοιάζει με Αμερικανό πρόεδρο. «Πρόεδρο δεν μπορώ να σε κάνω, ωστόσο μπορώ να σου φτιάξω ένα κουστούμι που θα σε κάνει να μοιάζεις με τέτοιον», του είπε ο Georges de Paris.

Ο Καλαματιανός ράφτης, που εξελίχθηκε στον καλύτερο του είδους του στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, έδωσε ολιγόμηνη μάχη με τον καρκίνο και τελικά απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου σε νοσοκομείο του Αρλινγκτον. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί στην καλαματιανή γη, πράγμα που έγινε, απ’ τον Ιερό Ναό του νεκροταφείου της πόλης.