OPINION
1165 views 0 comments

Τα πιτσιρίκια ψηφίζουν!

 

Τα Σάββατα διδάσκω Αγγλικά σε ένα Κολλέγιο. Φέτος λοιπόν «απέκτησα» 12 παιδιά που γνώρισα καλά και που αγάπησα το καθένα για διαφορετικό λόγο. Είναι ηλικίας από 10-13. Έχω κι ένα που είναι 15, ένα ιδιαίτερο παιδί με δυσλεξία. Αυτό το αγάπησα πιο πολύ.

Σήμερα ήταν το τελευταίο μάθημα της χρονιάς. Φυσικά και δεν θα κάναμε «μάθημα» με την κλασσική έννοια. Σκέφτηκα μέσα από διάφορα παιχνίδια, να τους υπενθυμίσω «τι μάθαμε φέτος».

Ξεκίνησα με κάτι που τα δυσκόλευε πάντα. Τα modal verbs. Για «φόντο» διάλεξα παρά την ηλικία τους, το επίκαιρο θέμα των εκλογών. Δεν μπορεί, κάτι θα είχαν ακούσει!

Παρουσίασα τις λέξεις «elections, vote, Euro-elections» στον πίνακα.

Τις είχαν ακούσει αυτές τις λέξεις.

Κάποιο παιδί ρώτησε στα Ελληνικά (λόγω του ότι ήταν τελευταία μέρα ήμουν ελαστική στον κανόνα «μόνο Αγγλικά» στην τάξη).

«Πως τα λένε τα κόμματα;»

«Ah! Now you’re going to laugh, because it’s a funny word. Ok, let’s guess the word! Last Saturday, I went to a great _____ and I had a wonderful time!!” είπα και κούνησα τα χέρια και το σώμα χορεύοντας..

“Club!” είπε ένα παιδάκι.

“Nooo” απάντησα παιχνιδιάρικα.

“Bar!”

“No! but you’re very close”

“Party?” ρώτησε η Φλέρια.

“Yes!!, political party! Good work Fleria!”

Και κάπου εδώ άρχισε το δικό μου πάρτυ.

*** ***

Έγραψα στον πίνακα:  «If I could vote, I would vote for____because…”

“Who would like to start?”

Σήκωσε το χέρι ο Λεωνίδας, το ιδιαίτερο παιδί 15 χρονών, που ήταν σε αυτή την τάξη, την D, γιατί μέχρι εκεί μπορούσε. Είχα μελετήσει το φάκελό του από το Υπουργείο και πιο πολύ τον ενθάρρυνα και διόρθωνα επιλεκτικά τα γραπτά του, παρά τον δίδασκα. Μας ήρθε από άλλη τάξη στο μέσο της χρονιάς, και είχε βρει απάγγειο μαζί μας. Όποτε ήμουν σίγουρη ότι ήξερε την απάντηση σε μια ερώτηση, του ζητούσα να μας την πει και χαιρόταν που συμμετείχε. Ο Λεωνίδας –καθόλου τυχαίο το όνομά του τελικά- φοράει σκουλαρίκι, έρχεται στο σχολείο με πατίνια και φοράει κράνος που το θαύμαζαν όλα τα άλλα παιδιά.  Ο «μεγάλος» της τάξης. Ο «προχωρημένος». Street kid.

“Gold Dawn” μας λέει(!!) Έτσι ατάραχα.

Εδώ ο δάσκαλος καλείται να μείνει ψύχραιμος and to accept all logical answers.

Αυτό έκανα. Κι ας μην ήταν logical.

Διακριτικά τον διόρθωσα.. “golden dawn”

Και οι χρυσαυγίτες έχουν δικαίωμα στη γνώση. Θα έλεγα ΕΙΔΙΚΑ αυτοί την έχουν ανάγκη. Μέσα μου έβραζα. Άχ βρε Λεωνίδα..

“Because…?”  ρώτησα χαμογελαστά. Για να κρατήσω τον έλεγχο της άσκησης, και του εαυτού μου.

“Because Kasidiaris has good six-packs!”

“Ah! but maybe he should be careful how he uses them” είπα, πάλι χαμογελαστά, και έκανα με το δεξί μου χέρι τη χειρονομία ότι δέρνει. Το χιούμορ είναι πάντα το μεγαλύτερο όπλο μου και αυτή τη φορά, κυριολεκτικά με ΕΣΩΣΕ.

Χαμογέλασε ο Λεωνίδας αμήχανα. Τα υπόλοιπα παιδιά τον κοιτούσαν ερευνητικά.

Είχε παγώσει η τάξη. Ο «μεγάλος» ήταν χρυσαυγόπουλο!

“Anyone else?” Βιάστηκα να συνεχίσουμε…

Σήκωσε το χέρι ο Αριστομένης. Ο ευαίσθητος μαθητής με τις πιο ευφάνταστες απαντήσεις πάντα. Με μια γκάμα γνώσεων μεγάλη για την ηλικία του. Αστρονομία, φυσική, σύνθετη σκέψη. Όχι άριστος στα Αγγλικά αλλά πρόθυμος και καλοσυνάτος, με κοινωνική συνείδηση. Οι πατέρας του είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο. 11 ετών ο Αριστομένης. Τουαρέσεικαιοαθλητισμός.

“If I could vote I would vote for Siriza, because they will do things for all the people, and the poor”

Έμεινα άφωνη. Είχα ρίξει πετονιά κι έπιανα λαυράκια! Πήγαινα για επανάληψη στα modal verbs κι ανίχνευα πολίτες!

Δέχτηκα χαμογελαστά και απ’ αυτόν την απάντηση. Κανένας μορφασμός, καμία διάκριση σε σχέση με την απάντηση του Λεωνίδα.

Είχε σηκώσει από ώρα ο Γιώργος το χέρι του, ανυπόμονος να μας εκφράσει το πολιτικό του…φρόνημα.

“Yes George.”

“If I could vote I would vote for New Democracy because Mr. Samaras is doing very good things and he is making Greece better things to help and now we are not in …”

Κόντεψε να πνιγεί, τα είπε μονορούφι. ‘Εψαχνε μια λέξη ακόμα όμως.

“Crisis” συμπλήρωσε ο Νικήτας, για να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει.

Το συντακτικό του ήταν ανησυχητικό. Οι ιδέες του ακόμα περισσότερο.

“Good, George!” είπα η ηθοποιάρα.

O George είναι ένας έξυπνος μαθητής με προβλήματα συγκέντρωσης. Κάνει λάθη επειδή δεν προσέχει. Ταραξίας στην τάξη. Attention seeker.  Τα γραπτά του μοιάζουν με ιερογλυφικά. Το οικογενειακό του περιβάλλον είναι δύσκολο. ‘Εχει χάσει τον πατέρα του και ζει με την μητέρα και τον πατριό του. Βιάζεται να τελειώσει τις σπουδές του. Ζήτησε να προσπεράσει την επόμενη τάξη. Του έκανα μια αξιολόγηση και βρήκα ότι δεν είναι έτοιμος. Του αρέσουν το ποδόσφαιρο και τα κομπιούτερ.

Είπα να ρωτήσω κι ένα κορίτσι. Αρκετό χρόνο τους είχα δώσει για να προετοιμαστούν. Αυτές δεν σήκωσαν το χέρι, έπρεπε να τις ρωτήσω εγώ. Δεν είχα σκοπό να πιέσω.

“Fleria?”

Η Φλέρια με κοιτούσε με νάζι και αναποφασιστικότητα. Ήταν αυτή που είχε βρει τη λέξη party.

“I don’t like this party Miss, I like the other party” …!!!

Ειλικρινέστατη.

Ξέσπασα σε γέλιο. ‘Απολιτίκ’ η Φλέρια.

Πηγαίνει στο Αρσάκειο, της αρέσει το τένις και το βόλεϊ. Και τα πάρτυ. Τα αληθινά, όχι τα μαϊμού. Είναι 11 ετών.

“What about you Anastasia?”

“Siriza Miss, because I don’t like the other people.”

Έτσι απλά. Face control.  Τις ξινίζουν οι φάτσες τους.

Η Αναστασία είναι μια μέτρια μαθήτρια, που όμως έκανε την πιο έξυπνη κίνηση. Κάθησε όλη τη χρονιά δίπλα στην «δυνατή» Χριστίνα. Και αυτός ο συναγωνισμός την ωφέλησε. Παιδί με ενδιαφέρον στα οικολογικά θέματα και μια ανθρωπιστική προσέγγιση σε όλα τα κεφάλαια που διδάχτηκε από το Student’s Book.

“Ok Anastasia, thank you!”

“Konstantine?”

Καλός μαθητής, γλυκύτατο παιδί, κοινωνικός, συμμετέχει σε ποδοσφαιρικούς αγώνες νέων, του αρέσουν τα μαθηματικά.

“White Miss, white. I don’t vote for anyone, they are all liars, they are all the same”

Πάνε και τα modals, πάει και το because. Ήταν σίγουρος και ξεκάθαρος.

Να και η πρώτη λευκή ψήφος! Θα πάει, αλλά θα τους διαγράψει όλους! Δεν ξέρει ότι αυτή η ψήφος θα ενισχύσει κάποιους απ’ αυτούς που λέει ψεύτες. Αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που θα του το μάθω. Έχουμε καιρό. Είναι 12 χρονών.

“George?”  Ο δεύτερος Γιώργος στην τάξη.  Όταν «φακέλωνα» τα παιδιά στην αρχή της χρονιάς, τα ρώτησα το γνωστό «what would you like to do when you grow up?” Ο Γιώργος είπε “standupcomedy”.

Εντυπωσιάστηκα. Πρώτη φορά έβλεπα δωδεκάχρονο να λέει ότι θέλει να γίνει κωμικός. Στη διάρκεια της χρονιάς με έπεισε. Παιδί με χιούμορ, έξυπνες ατάκες, ευαίσθητος, καλός μαθητής.  Σταάλλαενδιαφέροντάτουδήλωσε“playing with my dog”.

“I will vote for the river!” …Νάτο και το ποτάμι!

Γέλιο στην τάξη, φασαρία και πειράγματα. Συνήθως πείραζε αυτός τους συμμαθητές του. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

“Ah! Why George?” ρώτησα

Οι άλλοι γελούσαν ακόμα. Ο Γιώργος όμως, ετοιμόλογος ως συνήθως, απάντησε:

“Because of the water!”

Αυτό ήταν, δεν είχε σκοπό να μας πει τίποτα άλλο σοβαρό και ήθελε να ξαναγυρίσει γρήγορα στο γνωστό του ρόλο, του κωμικού.  Και το πέτυχε. Τα αγόρια ξεκαρδίστηκαν με αυτή του την απάντηση και ο Γιώργος ξαναβρήκε το χρώμα του.

Ο Νικήτας -αυτός που βοήθησε τον Γιώργο να εκφράσει τη στήριξή του στο Σαμαρά- είναι το ξεχωριστό παιδί της τάξης. Αλλά κα η κρυφή μου προτίμηση. Η δική μου ψήφος.

Διαβάζει βιβλία σαν μανιακός, δεν τον προλαβαίνουνε στη βιβλιοθήκη.

Δεν τον αναγκάζει κανένας. Μόνος του. Του αρέσουν μας είπε τα μαθηματικά, το τένις, το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο και η ζωγραφική.

Ο πατέρας του ήρθε μια μέρα στο Κολλέγιο και με χαμηλή φωνή ζήτησε από τη διευθύντρια να προσπεράσει ο Νικήτας την επόμενη τάξη. Όχι γιατί ο γιός ΤΟΥ είναι ο καλύτερος, αλλά γιατί όπως είπε, έχει μείνει από καιρό άνεργος και τα δίδακτρα είναι τσουχτερά. Το σχολείο είναι «καλό»…Και ο πατέρας θέλει το καλύτερο για τον Νικήτα. Ποιος ξέρει τι θυσίες κάνει για να παραμείνει ο μικρός σε αυτό το σχολείο…

Δεν χρειάστηκε να τον αξιολογήσω με ειδικό τεστ. Οι βαθμοί του και οι γνώσεις του σε όλα τα πεδία είναι εντυπωσιακά. Με τις ευλογίες μου, πάει απ’ ευθείας στην προετοιμασία για το Lower όπως λένε εδώ το FCE.

“What about you Nikita? Who would you vote for if you could vote?”

Σε άπταιστα Αγγλικά, ο Νικήτας αντέστρεψε τους ρόλους μας και έγινε δάσκαλος.

“Whatever I do, I know who I would never vote for.  I would never vote for  Golden Dawn. Anything else is better than voting for them”

Τον κοίταξα χωρίς έκφραση. Μέσα μου, φούσκωνα από θαυμασμό.

Τέλος μαθήματος. Τέλος σχολικής χρονιάς. Ο ωραιότερος επίλογος…

Ευτυχώς που δεν με ρώτησαν τι θα ψηφίσω.

Γιατί δεν θα τους έλεγα φυσικά.

Δεν θα τους έλεγα ότι ο κύβος ερρίφθη. Ότι δεν έχουμε δημοκρατία κι ότι όλο αυτό είναι ένα πανηγύρι για τα μάτια, κι άλλη μια εξαπάτηση του Έλληνα, πως τάχα έχει το δικαίωμα να αποφασίζει. Ότι τα διλλήματα που του βάζουν είναι σικέ.

Ούτε ότι το μέλλον τους, εγώ και οι γονείς τους το εκχωρήσαμε, κι ότι ντρέπομαι να τα κοιτάξω στα μάτια. Κι ότι όλα αυτά που αγαπάνε, τα μαθηματικά, τον αθλητισμό, ακόμα και τα πάρτυ της Φλέριας, δεν θα μπορούν να τα χαρούν στην πατρίδα τους, αλλά σε μια ξένη χώρα, γιατί οι γονείς τους ανήκουν ακόμα στους τυχερούς που θα μπορούν να τα «στείλουν έξω».

Ευτυχώς με προστάτευε διπλή σήτα. Η ηλικία τους και η «δεοντολογία» των δασκάλων που δεν επιτρέπει να εκφράσουν τα πολιτικά τους πιστεύω..

Καλό καλοκαίρι στα παιδιά. Τουλάχιστον αυτά ξέρουν να χαίρονται τον ήλιο και το παιχνίδι.

Καλό καλοκαίρι και στους…μεγάλους. Στους αιώνια μικρομέγαλους Έλληνες.