OPINION
848 views 0 comments

Dust in the wind

 

Ταξιδεύω πολύ με το τρόλεϊ. Έχει πολλά πλεονεκτήματα. Ανωνυμία, χάσιμο. Κάθε φορά αναρωτιέμαι: Αυτός πού να πηγαίνει άραγε; Τώρα με τα κινητά τηλέφωνα, δεν χρειάζεται να μαντέψεις τον κόσμο του. Αυτό με ξενερώνει κάπως. Χτυπάει το κινητό και αρχίζει να αποκαλύπτει. Ποιος είναι, που πάει, σε πόση ώρα θα είναι εκεί.

Πιο πολλές γυναίκες ταξιδεύουμε με την συγκοινωνία. Η τσάντα στα χέρια ή στην «ποδιά» σφιχτά κρατημένη. Οι γυναίκες καθόμαστε στα καθίσματα μαζεμένες. Δεν απλωνόμαστε στο διπλανό κάθισμα με τα πόδια… τρίγωνο, όπως κάνουν οι άντρες.

“Few tasks are more like the torture of Sisyphus than housework, with its endless repetition: the clean becomes soiled, the soiled is made clean, over and over, day after day”
– Simone de Beauvoir

Κοιτάζω περισσότερο έξω. Είναι αδιακρισία να κοιτάζεις τους επιβάτες. Είναι κάπου αλλού. Ταξιδεύουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ή μεταφορικά και «μεταφορικά». Είναι ο δικός τους χρόνος αυτός.

Κοιτάζω ψηλά. Ποτέ δεν κοιτάζω τα αυτοκίνητα που περνούν και προσπερνούν το τρόλεϊ. Ούτε τις βιτρίνες. Είναι σπάνια η ευκαιρία που σου δίνεται μέσα στην πόλη να κοιτάς ψηλά. Αν είσαι πεζός και κοιτάς ψηλά κινδυνεύεις. Συνήθως κοιτάς μπροστά σου για να μην τρακάρεις με κανέναν ή ελαφρώς σκυφτά για να μην σκοντάψεις σε καμιά πολεοδομική κακοτεχνία.

Βρίσκομαι στη διαδρομή Πατήσια προς Κλαυθμώνος. Στο ύψος της Πλατείας Αμερικής κάνει στάση. Στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας, έξω στο μπαλκόνι, βλέπω μια γυναίκα σκαρφαλωμένη σε μια σκάλα να ξεσκονίζει το εξωτερικό μιας μονάδας καλοριφέρ. Το τρόλεϊ αργεί γιατί είναι δημοφιλής στάση. Η γυναίκα κρατάει ένα ξεσκονόπανο και το τρίβει δυνατά δεξιά αριστερά πάνω στο καλοριφέρ.

Ξαφνικά βλέπω τη σκόνη. Κάνει χορευτικές κινήσεις στον αέρα και …ξανακάθεται πάνω στο μεταλλικό κουτί. Η γυναίκα συνεχίζει την κόντρα με την σκόνη. Το χρώμα στο ξεσκονόπανο σκουραίνει. Το χρώμα στο μεταλλικό κουτί ανοίγει. Η γυναίκα κατεβαίνει από τη σκάλα.
Κοιτάζω και θαυμάζω τη σκόνη. «Α την άτιμη!»

Η σκόνη απλά κάνει μια μικρή βόλτα στον αέρα σαν πιρουέτα, και ξανακάθεται εκεί που ήταν. Άντε να πάει λίγο παραπέρα! Σίγουρα πάντως δεν απομακρύνεται πολύ. Έχει και η σκόνη τη γειτονιά της.

Άμα φυσήξει δυτικά θα κάνει ένα ταξιδάκι σε διπλανό μπαλκόνι, αλλά όταν φυσήξει ανατολικά, θα ξανάρθει.

Από μια ματιά είναι σκέτη ταλαιπωρία να είσαι σκόνη!

Επάνω που έχεις βρει μια βολική γωνίτσα να κάτσεις, επάνω που έχεις αρχίσει να γνωρίζεσαι με μια άλλη σκόνη που ήταν εκεί πριν πάς εσύ, ή με μια πιο φρέσκια που ήρθε μετά από σένα, νάσου πάλι το παλιό-ξεσκονόπανο.

Το ξεσκονόπανο είναι βέβαια μια γενική ονομασία που δίνουμε σε οτιδήποτε διώχνει τη σκόνη. Νομίζουμε! Πούπουλα, βαμβακερά πανιά, βρεγμένα πανιά. Βγήκαν τώρα και κάτι καινούργια που την αιχμαλωτίζουν, λέει. Τη ρουφάνε κυριολεκτικά. Νομίζουν!

Γέλιο που πρέπει να ρίχνει η σκόνη!. Την μετακόμιση και το ξεβόλεμα δεν το γλιτώνει πάντως. Κούραση. Πολύ πήγαινε-έλα.

«Σηκωθείτε ρε παιδιά κάποιος να κάτσει η σκόνη!» Κουρασμένη γυναίκα..

Είπα κουρασμένη γυναίκα και θυμήθηκα τη γυναίκα στη σκάλα. Έπιασα την έκφρασή της καθώς κατέβαινε. Δεν είχε κερδίσει την μάχη. Απλά την έδωσε γιατί έπρεπε να την δώσει. Είδε την σκόνη να της κλείνει το μάτι καθώς…έφευγε. Θα χρειαστεί να ανέβει αυτή τη σκάλα πολλές φορές, και πάλι δεν θα εξαφανίσει τη σκόνη. Το ξέρει αυτό. Το ξέρουμε όλες οι γυναίκες αυτό. Όπως ήξερε ο Σίσυφος την ματαιότητα της διαδρομής του. Όπως ξέρει ο κόσμος την ματαιότητα της διαδρομής που ακολουθούμε.

Όταν τεφρώνουν οι Καθολικοί τους νεκρούς και τους στέλνουν στο επόμενο πεδίο, λένε “ashes to ashes and dust to dust”. Σκόνη θα γίνουμε και εμείς. Τι την πολεμάμε τόσο; Άλλος είναι ο εχθρός. Η στασιμότητα. Η σκόνη απλά μας τη..θυμίζει.

All we do crumbles to the ground though we refuse to see.

All we are is dust in the wind.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

Leave a Response