OPINION
794 views 0 comments

Η φτώχεια θέλει… μπουφέ

 

Έλεγαν οι παλιοί – «η φτώχεια θέλει καλοπέραση», κι εννοούσαν παρέα, κρασάκι, μεζέδες, ρεφενέ.

Όποιο κανάλι κι αν ανοίξεις στην Ελλάδα του 2014 θα δεις κάποιον ή κάποια να μαγειρεύει. Και σε ντουέτα και σε τρίο ακόμα μαγειρεύουν!

Και όταν γίνει το φαγητό, το τιμούν με άναρθρες χορωδιακές κραυγές, και αλλεπάλληλα «Μμμμμμμμμ», συνοδευόμενα απ’ αυτό το περιβόητο Ελληνικό χέρι –συνήθως το αριστερό γιατί το δεξί είναι απασχολημένο- που διαγράφει κύκλους στον αέρα σαν μανιβέλα, θέλοντας να δηλώσει ίσως μια τάση απογείωσης εξ’ αιτίας της ηδονής της… γευσιγνωσίας.

Τόσο καλό! Διότι δεν μαγειρεύουν ότι κι ότι.

«Σοτάρουμε τα πορτομπέλο σε λάδι τρούφας, το σβήνουμε με Μερλό και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 6 λεπτά και 10 δεύτερα. «Μην τα αφήσετε παραπάνω!» Μας προειδοποίησαν.

«Στο μεταξύ έχουμε ετοιμάσει το μείγμα με αυγά στρουθοκαμήλου, σολομό ιχθυοτροφείου και έξτρα παρθένο ελαιόλαδο…»

Το «παρθένο» σκέτο, δεν φτάνει πια για να περιγράψεις λάδι. Και αρχίζεις να φαντάζεσαι έναν διάλογο κάπου σε κάποιο ορεινό χωριό..σε γλέντι μετά από γάμο, όπου ένας γέροντας ρωτάει έναν άλλον «Ήταν παρθένα; Ξέρεις;» «Ου!! Έξτρα παρθένα!» Ας μας πει κάποιος τη διαφορά!

Πριν λίγα μόλις τηλεοπτικά χρόνια, άνοιγες την τηλεόραση κι έβλεπες την καλή Κυρία Βέφα που μας μιλούσε σα νάμασταν νήπια «Θα σοτάρετε το κρεμμυδάκι στο λαδάκι με λίγο αλατάκι και πιπεράκι…»…και λέγαμε, άντε δεν πειράζει, είναι γιατί δείχνει ως «μαμά» στις νεότερες πώς να απαγκιστρωθούν απ’ το φούρνο μικροκυμάτων και το ντελίβερι, κάνοντας απλά φαγητά.

Αναρωτιέσαι όμως σήμερα, με τους άστεγους να αγγίζουν τις είκοσι χιλιάδες και τα υποσιτισμένα παιδιά στα σχολεία να είναι μισό εκατομμύριο (στοιχεία της Unicef) «για ποιους μαγειρεύουν;» και τι ακριβώς..μαγειρεύουν.

Είναι προ-κλη-τι-κό.

Πρώτον, τα υλικά τους είναι υψηλού κόστους, πολλά είναι εισαγόμενα.

Οι τιμές των σουπερμάρκετ δεν μειώθηκαν ούτε στην παραμικρή αναλογία με τις μειώσεις στους μισθούς και τα έσοδα της οικογένειας.

Οι γνωστές και παραδοσιακές ελληνικές εταιρίες «παλεύουν» με τις βασικές τροφές που συσκευάζουν τα ίδια τα σουπερμάρκετ.

Τα βιολογικά προϊόντα είναι έως και διπλάσια στην τιμή τους από τα..ψεκασμένα.

Το κρέας είναι απλησίαστο για κάποιες οικογένειες. Εκτός του χοιρινού. Τα σουβλάκια έχουν πολύ σουξέ τελευταία.

Το ψάρι; Θαρρείς ότι ζούμε στην ενδοχώρα της Κίνας και θάλασσα πουθενά…

Κι όλα αυτά, σε μια Ελλάδα που δεν παράγει πια ούτε σιτηρά!

Και συνεχίζεις το ζάπινγκ. Μια κυρία με ελληνο-αμερικάνικη προφορά και «αέρα» ετοιμάζει λουκούλλεια γεύματα με ..καλαμαράκια απ’ το Lidl, με μύδια απ’ το Lidl (!) και λάδι… (φυσικά απ’ το Lidl!)

Ύστερα καλεί τις φίλες της (που κι αυτές μόλις γύρισαν απ’ το Lidl..) και τρώνε όσο τρώει ένα τάγμα. Έτσι χαλαρά, αμερικάνικα.

Έχει και συνέχεια! Λίγο αργότερα στο ίδιο κανάλι, ένας άλλος μαγειρεύει λέει, «οικονομικά».

Μόνο 10 ευρώ το γεύμα! Μας κάνει και τον πολλαπλασιασμό σε ένα πινακάκι. Δηλαδή μόοοοονο 300 ευρώ το μήνα!

Φυσικά απευθύνεται σε όσους τρώνε ΜΙΑ φορά τη μέρα, πχ. μοντέλα, πάσχοντες από ανορεξία κλπ. Πάντως όχι σε παιδιά.

Γιατί, με έναν δικό μου πολύ πρόχειρο υπολογισμό χωρίς κομπιουτεράκι, το οικονομικό του «μενού» κοστίζει δύο φορές τον βασικό μισθό, μαζί με το ρεύμα.

Αλλάζεις κανάλι αλλά καμία αλλαγή. Μόνο που φτιάχνουν γλυκά! Αφού το κυρίως πιάτο το έχουμε εξασφαλίσει όλοι, ας προχωρήσουμε στο ..επιδόρπιο.
Συνταγή. «1 κιλό ζάχαρη, 6 αυγά, 500 γραμμάρια κρέμα γάλακτος, 1 κουτί μπισκότα σαβαγιάρ, 1 ποτήρι Courvoisier, 500 γραμμάρια μαύρη σοκολάτα…» και συνεχίζει! Με λίγα λόγια, η τούρτα πλησιάζει τα 30 ευρώ, και αποδεικνύεται σκέτη..πίκρα!

Το ερώτημα «για ποιους μαγειρεύουν» απαντάται εύκολα. Για τη μειοψηφία.

Τα άλλο όμως ερώτημα «τι μαγειρεύουν» είναι πιο σύνθετο. Μάλλον μαγειρεύουν τηλεθέαση.

Πώς βλέπεις εξωτικούς τόπους, επιστημονικά ντοκιμαντέρ για το σύμπαν; Κάπως έτσι, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ανέμελοι άνθρωποι, τρώνε και πίνουν εξωτικά φαγητά προς τέρψη και θέαμα όσων τρώνε καθημερινά πατάτες, ρύζι, μακαρόνια.

Οι άστεγοι μπορεί να μην βλέπουν τα προκλητικά αυτά σουαρέ, άλλωστε ευτυχώς -από μια άποψη- δεν έχουν τηλεόραση.

Τα παιδιά όμως; Αυτά και βλέπουν, και αντιλαμβάνονται. Ότι ζουν σε μια κοινωνία δύο στρατοπέδων χωρισμένα με ένα πανύψηλο τείχος, και στην κορφή του τείχους μια κάμερα «τραβάει» τον Φελινικό μπουφέ της μιας πλευράς, για να τον βλέπουν σε γιγαντο-οθόνη απ’ την άλλη.

Προ-κλη-τι-κό.

Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

Leave a Response