Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης Μητσοτάκη έφερε και πάλι ένα νέο πρόσωπο στη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών για την Ομογένεια. Ο Γιάννης Λοβέρδος είναι το τελευταίο όνομα σε μια σειρά από υφυπουργούς που έχουν αναλάβει αυτόν τον ρόλο από το 2019. Η ερώτηση που τίθεται είναι απλή: Πόσες φορές ακόμα θα αλλάξουν οι υφυπουργοί πριν η νυν κυβέρνηση πάρει στα σοβαρά την Ομογένεια;
Αυτή η συνεχής εναλλαγή υφυπουργών δείχνει μια έλλειψη συνέχειας και σοβαρότητας.
Το Στρατηγικό Σχέδιο 2024-2027 για την Ομογένεια, που παρουσιάστηκε ως “φιλόδοξο” και καινοτόμο από τη νυν ελληνική κυβέρνηση, αλλά που ουσιαστικά είναι μια επανάληψη πολιτικών παλαιοτέρων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, με την προσθήκη λίγων νέων δράσεων (με τη συμμετοχή της εκκλησίας) και σημαντικά λιγότερα διαθέσιμα κονδύλια, κινδυνεύει να καταλήξει σε άλλο ένα κενό έγγραφο χωρίς σταθερή ηγεσία για την εφαρμογή του.
Οι ελληνικες διασπορές της υφηλίου, αυτές οι πολύμορφες και ετερόδοξες κοινότητες μερικών εκατομμυρίων ανθρώπων, με σημαντικό πολιτισμικό, οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό δυναμικό, αξίζουν κάτι καλύτερο από το να είναι ένα δευτερεύον ζήτημα.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2025, κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει μια συνεκτική πολιτική για την Ομογένεια, ενώ οι ομογενειακές οργανώσεις αποτυγχάνουν συστηματικά να δημιουργήσουν ουσιαστικές σχέσεις με την πατρίδα.
Σταθερότητα, ευθύνη, κονδύλια και ευφάνταστη δράση που αντικατοπτρίζει τα σημερινά δεδομένα του Οικουμενικού Ελληνισμού χρειάζονται, αν είναι να δούμε καλύτερες μέρες.
Οι Ομογένειες δεν είναι μόνο μια σύνδεση με το παρελθόν—μπορούνε να είναι και ένα ζωτικό μέρος του μέλλοντος της Ελλάδας.
Μακροπρόθεσμες στρατηγικές αμφίδρομες στοχεύσεις χρειάζονται, αν είναι να πάμε τη σχέση επωφελώς μπροστά για όλους και όλες.
