Χρωστάμε στο Θανάση και στους ομότεχνούς του

Ο Θίασος “Παροικία” παρουσίασε με επιτυχία το Σαββατοκύριακο το θεατρικό έργο των Θ. Παπαθανασίου και Μ. Ρέππα «Μπαμπάδες με ρούμι», στο Doncaster Secondary College. Καλές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, σφικτή η σκηνοθεσία του Θανάση Μακρυγιώργου, σχεδόν γεμάτη η αίθουσα και για την τρίτη παράσταση, με άτομα της πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς. Δεν είναι εύκολο να ανεβάζεις θεατρικές παραστάσεις στα Ελληνικά στα 2025, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Η λεγόμενη παροικία είναι πλέον πολιτισμικά, γλωσσικά και βιωματικά κατακερματισμένη.

Η πρώτη γενιά, πέρα από αριθμητική μειοψηφία, λείπει πλέον τόσα χρόνια από την Ελλάδα, που η μόνη επαφή της με την νεοελληνική πραγματικότητα, ένα σύντομο ταξίδι στην ιδιαίτερη πατρίδα το καλοκαίρι, ή τα τηλεοπτικά σήριαλ των εμπορικών ελληνικών καναλιών που εκμπέμπουν στην Αυστραλία, δεν είναι μερικές φορές αρκετά εφόδια για να παρακολουθήσει, να κατανοήσει, ή να ευχαριστηθεί ένα θεατρικό έργο στα Ελληνικά, με αναφορά την Ελλάδα, για παράδειγμα.

Η φιλότεχνη δεύτερη και τρίτη γενιά, ικανοποιεί συνήθως τις αναζητήσεις της , στη γλώσσα και στην κοινότητα/κοινωνία που αντιλαμβάνεται και συναισθάνεται καλύτερα, δηλαδή την αγγλόγλωση ελληνοαυστραλιανή και κυρίως την ευρύτερη αυστραλιανή. Το θέμα της γλώσσας και της πολιτισμικής εξοικείωσης δυσκολεύει την παρακολούθηση ενός θεατρικού έργου στα Ελληνικά, έστω και αν για αρκετα άτομα, η καλλιτεχνική έκφραση της εθνοτικής ταυτότητας αποτελεί από οντολογική ανάγκη μέχρι πολιτισμική περιέργεια και αναζήτηση.

Κι όμως, ο Θανάσης Μακρυγιώργος, για πάνω από 40 χρόνια, από τότε που έγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κάνει ποιοτικό θέατρο, χωρίς την οικονομική ή άλλη συνδρομή για παράδειγμα, των αρκετών πλούσιων παροικιακών οργανισμών μας…

Αν είχαμε ως Ελληνοαυστραλοί το αναγκαίο πολιτισμικό κεφάλαιο, θα είχαμε ήδη δημιουργήσει έναν πολυχώρο γραμμάτων και τεχνών, για να στηρίξουμε όλους και όλες αυτές, που εδώ και πολλές δεκαετίες τώρα, μέσα από την καλλιτεχνική αναζήτηση, δίνουν νόημα στη ζωή μας, ή προσπαθούν να κανανοήσουν καλύτερα τη ζωή μας, την παροικία μας, την ευρύτερη κοινωνία.

Χρωστάμε λοιπόν στο Θανάση και στους ομότεχνούς του! Χρωστάμε big time, γι’ αυτό που μέ τόση αγάπη, τόσο μεράκι, τόση αφοσίωση και τόση επαγγελματική συνείδηση προσφέρουν στην ομογένεια, όλες αυτές τις δεκαετίες.